«Αδικημένη, απελπισμένη, αισθάνομαι πάρα πολύ άσχημα με όλο αυτό». Με αυτά τα λόγια η κυριά Στέλλα περιγράφει όσα νιώθει τα τελευταία χρόνια.
Ο λόγος; Παρότι έχει τρεις σοβαρές παθήσεις με 87% αναπηρία εφ’ όρου ζωής, το κράτος δεν της παρέχει τη βοήθεια που χρειάζεται.
«Πλέον είμαι σε ένα σημείο που δεν μπορώ να κάνω τίποτα μόνη μου. Ούτε την κούπα μου δεν μπορώ να σηκώσω. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα μόνη μου. Χρειάζομαι βοήθεια από το να κάνω μπάνιο, χρειάζομαι βοήθεια γιατί ξεχνάω και τα φάρμακά μου να πάρω σωστά», λέει.
«Για τη χορήγηση σύνταξης γήρατος όχι. Χορήγηση ιατρικού επιδόματος όχι Χορήγηση κίνησης όχι Πρέπει δηλαδή μόνιμα να έχω τα παιδιά μου ή την αδερφή μου δίπλα μου».
-Δεν μπορείτε να αυτοεξυπηρετηθείτε…
-Όχι όχι…
-Δεν μπορείτε να δουλέψετε…
-Όχι όχι…
-Το εισόδημά σας ποιο είναι
-500 ευρώ της αναπηρικής σύνταξης.
-Και τα έξοδά σας
-Πολύ περισσότερα. Γιατί προσπαθώ να έχω μία ποιότητα ζωής. Δεν μπορώ να εφάπτομαι στη βοήθεια της αδερφής μου ή του άντρα μου.
«Νιώθω αδικημένη, απελπισμένη, αισθάνομαι πολύ άσχημα με όλο αυτό. Και ψυχολογικά με τη διάγνωση να βάλεις κάτω δεν είναι ευχάριστη και εύκολη. Πρέπει να διαχειριστείς ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα».
Η κυριά Στέλλα δεν ζητά πολυτέλειες, ζητά το αυτονόητο:
«Να μπορώ να αυτοεξυπηρετηθώ στο σπίτι μου και την αυλή μου θέλω».
Πηγή
