Τρία χρόνια μετά, δεκάδες χιλιάδες πολίτες κατέκλυσαν πλατείες και δρόμους σε όλη τη χώρα, τιμώντας τις 57 ψυχές που χάθηκαν και ζητώντας δικαιοσύνη.
Όλη η Ελλάδα στους δρόμους ζητά δικαιοσύνη. Από την Αθήνα μέχρι τη Θεσσαλονίκη, τη Λάρισα, την Πάτρα , την Καλαμάτα, την Τρίπολη μέχρι τη Λήμνο. Όλη η Ελλάδα στους δρόμους.
Oι πλατείες σε όλη τη χώρα ήταν γεμάτες. Με βουρκωμένα μάτια αγόρια και κορίτσια. Με πόνο ψυχής μανάδες και πατεράδες. Δεν ξεχνούν και δεν αφήνουν να ξεχαστεί η τραγωδία που σημάδεψε τη χώρα.
«Μαύρη επέτειος σήμερα. Για εμάς από εκείνο το βράδυ, κάθε μέρα είναι ίδια. Εγώ δεν το βλέπω σαν επέτειο, είναι μια επόμενη μέρα που είναι ακόμη πιο δύσκολη», είπε ο Παύλος Ασλανίδης, πατέρας θύματος.
Χιλιάδες κόσμου τίμησε την μνήμη των 57 ψυχών και έδωσαν υπόσχεση πως θα παλέψουν για την δικαίωσή τους. Τρία χρόνια μετά, η κραυγή για δικαιοσύνη πιο δυνατή από ποτέ.
Για τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν
Μια αγκαλιά συμπόνιας. Ποιος μπορεί άραγε να δώσει κουράγιο σε ποιον. Γονείς, παππούδες και αδέλφια, που έχασαν σε εκείνο το τρένο τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.
«Οι άνθρωποι δεν θα πεθαίνουν ποτέ όταν τους θυμόμαστε. Για μένα ο χρόνος πάγωσε 28 Φεβρουάριου, εδώ σε αυτό το καταραμένο μέρος, η καρδιά δεν χτυπά, ο ήλιος δεν θα ζεστάνει την καρδιά μου ποτέ. Είμαστε δω για να φωνάζουμε δυνατά σε όλους ότι εδώ έγινε έγκλημα», είπε η Κλαούντια, μητέρα θύματος.
Στο σημείο «μηδέν» εκεί, που άφησαν την τελευταία τους πνοή 57 ψυχές, ράγισαν καρδιές. Τα δάκρυα δεν στέρεψαν, ο πόνος δε μαλάκωσε, ο χρόνος δεν γιάτρεψε.
Λευκά λουλούδια, κεριά, αρκουδάκια για εκείνα τα παιδιά που δεν γύρισαν στο παιδικό δωμάτιο στο φοιτητικό σπίτι. Για εκείνα τα παιδιά που το χαμόγελο έσβησε στην Κοιλάδα των Τεμπών.
«Είμαι ο Χρήστος, ο πατέρας του Βάιου Βλάχου που έχασε τη ζωή του πριν από 3 χρόνια, αφού πρώτα διέσχισε 371 πάνω σε μια γραμμή χωρίς φωτοσήμανση, χωρίς τηλεδιοίκηση δίπλα σε αυτό το μισοκαμένο δεντράκι», είπε ο πατέρας θύματος.
Και ο πόνος έγινε κραυγή και η κραυγή… οργή.
«Κανένας φυλακή τρία χρόνια μετά και εμείς στα μνήματα, στα μνημόσυνα, στα τρισάγια. Βαραίνουν οι ώμοι μας, πρέπει να αναλογιστούμε όλοι γιατί πέρασε αυτό το διάστημα, τρία χρόνια και εμείς εδώ για να αποτίσουμε φόρο τιμής και θα είμαστε εδώ κάθε χρόνο», είπε ο Νίκος Πλακιάς που έχασε τις δίδυμες κόρες του στο δυστύχημα.
Ο Δημήτρης Μπουρνάζης έχασε στο μοιραίο τρένο τον πατέρα και τον δεκαπεντάχρονο αδελφό του. Είχαν πάει στην Αθήνα για να δουν το νεογέννητο μωρό.
«Πριν τρία χρόνια ο πατέρας μου και ο αδελφός μου ταξίδεψαν στην Αθήνα με καρδιά γεμάτη φως για να δουν το γιο μου που τότε ήταν μόλις 3 μηνών. Ήρθαν να γιορτάσουν τη ζωή και το τρένο την αφαίρεσε».
Ο χρόνος για 57 οικογένειες και για μια ολόκληρη χώρα πάγωσε τρία χρόνια πριν. Ήταν 28 Φεβρουαρίου 2023, το ρολόι έδειχνε 11.18 και η ιστορία θα γράψει πως η τραγωδία αυτή θα μείνει άσβεστη στην συλλογική μνήμη.
Πηγή
