Γέλια και παιδικές φωνές που αντιστέκονται μέσα σε έναν κόσμο που γκρεμίζεται.
Παιδιά που προσπαθούν να χτίζουν μικρές στιγμές κανονικότητας εν μέσω ενός πολέμου που δεν επέλεξαν. Είναι τα παιδιά του Λιβάνου.
Στην αυλή αυτού του σχολείου κάποτε ακουγόταν το κουδούνι για το μάθημα, σήμερα το σχολείο έχει γίνει καταφύγιο εκτοπισμένων. Η κατάσταση για τα παιδιά στον Λίβανο γίνεται όλο και πιο σκληρή, όλο και πιο δραματική. 30 παιδιά σκοτώνονται ή εκτοπίζονται καθημερινά στο Λίβανο σύμφωνα με τα στοιχεία της UNICEF.
Τα παιδιά αναγκάζονται να ζουν σε καταφύγια ή σε τέτοια σχολεία που έχουν μετατραπεί σε χώρους φιλοξενίας, επαναλαμβάνοντας το ίδιο σκηνικό που είχαν ζήσει και σε προηγούμενες συγκρούσεις. Ο πόλεμος δεν αφήνει μόνο βαθιά τραύματα στο σώμα αλλά και πληγές βαθιές στην ψυχή.
Η Χάνα σκοτώθηκε έπειτα από ισραηλινό χτύπημα στο χωριό Ντεεράνι. Ήταν μόλις 6 ετών. Το σώμα της πετάχτηκε στην άλλη άκρη του δρόμου.
Μία μάνα κουβαλά με δάκρυα στα μάτια το σώμα της 6χρονης νεκρής της κόρης, την λέγανε Γιασμίνα. Έχασε άλλα 3 παιδιά επειτα από ισραηλινό βομβαρδισμό.
Συγκλονισμένη η ρεπόρτερ του CNN περιγράφει τις σκηνές αρχαίας τραγωδίας στην κηδεία των παιδιών.
Αθώες ψυχές που χάθηκαν. Παιδιά που μεγάλωσαν απότομα μέσα από τη φωτιά του πολέμου, άλλα που μετατράπηκαν σε αριθμούς πριν καν προλάβουν να μεγαλώσουν.
Κάτω από τον ίδιο ουρανό αλλά λίγα χιλιόμετρα μακριά, στο Ισραήλ, παιδιά μεγαλώνουν με τον ίδιο φόβο και ξέρουν τον ήχο της σειρήνας καλύτερα από το κουδούνι του σχολείου. Κάθε παιδί που χάνεται όπου και αν γεννήθηκε είναι ένα κομμάτι ανθρωπιάς που χάνουμε όλοι μαζί.
Πηγή
