Μαρκόβσκι: «Ό,τι δεν πετύχαμε στα 100 χρόνια, θα το κυνηγήσουμε την επόμενη σεζόν από την πρώτη μέρα»

Μάρκο ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πώς σου μπήκε αυτό το «μικρόβιο» της ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο;

«Αυτό το “μικρόβιο”, ειλικρινά δεν ξέρω αν μπήκε από μόνο του, αλλά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα τρέλα με τη μπάλα.

Ξεκίνησα στην ομάδα της περιοχής μου, στο Βελιγράδι. Υπάρχει μια περιοχή που λέγεται Ζέμουν. Έχει μια πολύ ιστορική ομάδα, που φέτος ανέβηκε ξανά στην πρώτη κατηγορία της Σερβίας μετά από επτά χρόνια, κάτι που με χαροποίησε ιδιαίτερα.

Εκεί έκανα τα πρώτα μου βήματα. Το 1993, όταν ήμουν επτά χρονών, ουσιαστικά ήμουν “γέννημα-θρέμμα” της ομάδας. Τότε η ομάδα βρισκόταν σε πολύ καλό επίπεδο.

Από μικρός θυμάμαι ότι ξεχώριζα, έβαζα πολλά γκολ στις μικρές κατηγορίες και το ντεμπούτο μου το έκανα πριν κλείσω τα 18. Συγκεκριμένα, στις 15 Μαΐου του 2004 έκανα ντεμπούτο στο πρωτάθλημα Σερβίας και Μαυροβουνίου, γιατί τότε ήμασταν ακόμα ενωμένοι με το Μαυροβούνιο. Στο πρώτο ματς που έπαιξα έβαλα κιόλας γκολ και κερδίσαμε 0-1 τη Σουτιέσκα Νίκσιτς από το Μαυροβούνιο.

Ο πρώτος μου προπονητής ήταν ο Ντούσαν Μίτοσεβιτς, γνωστός και από το πέρασμά του στην Ελλάδα. Ένας έμπειρος προπονητής, που παρότι είχε μεγάλα ονόματα και παίκτες με καριέρα, έβαζε εμένα και τον Μπράνα Ίλιτς – που αργότερα πέρασε κι από τα Γιάννενα – να παίζουμε βασικοί σε ένα πολύ δύσκολο και ανταγωνιστικό πρωτάθλημα.

Εκεί υπέγραψα και το πρώτο μου επαγγελματικό συμβόλαιο. Συμμετείχα κανονικά στις μικρές εθνικές. Η κορυφαία στιγμή ήταν το Euro U19 του 2005 στη Βόρεια Ιρλανδία, όπου χάσαμε στα ημιτελικά από την Αγγλία και δεν καταφέραμε να πάμε στον τελικό.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στα προκριματικά πριν από το Euro είχα βγει πρώτος σκόρερ των προκριματικών σε όλη την Ευρώπη. Σε έξι παιχνίδια είχα βάλει οκτώ γκολ! Θυμάμαι ότι ήμασταν σε δύσκολο όμιλο με Γερμανία, Ελλάδα και Βόρεια Ιρλανδία. Η τελική φάση έγινε στο Μπέλφαστ.

Στο πρώτο ματς με τη Γερμανία, παρότι χάναμε 2-0, το γυρίσαμε σε 4-2 και μάλιστα είχα βάλει το τελευταίο γκολ στο 93’, απέναντι στον Νόιερ. Είναι κάτι που δεν γνωρίζει σχεδόν κανείς».

Από εκείνη τη φουρνιά της Σερβίας, ποιοι παίκτες ξεχώριζαν;

«Είχαμε αρκετούς αξιόλογους παίκτες. Ήταν όμως άλλες εποχές, 21 χρόνια πριν. Αν εκείνη η φουρνιά υπήρχε σήμερα, νομίζω ότι όλοι θα είχαμε κάνει μεγάλες μεταγραφές σε κορυφαίες ομάδες του κόσμου.

Θυμάμαι έναν συμπαίκτη μου, τον Μίλαν Σμίλιανιτς, που πήγε στην Εσπανιόλ, ενώ ο κουμπάρος μου, ο Μαρίνκοβιτς, πέρασε και από τον Ηρακλή για ένα εξάμηνο. Έκανε καλή καριέρα, έπαιξε σε Γκρασχόπερς, Αυστραλία και Ισπανία. Είχαμε τον Γκόικο Κάτσαρ που έκανε μεγάλη καριέρα στη Γερμανία με τη Χέρτα και τον Νέναντ Τόμοβιτς που έπαιξε πολλά χρόνια στην Ιταλία. Είχαμε συναντηθεί κιόλας σε ένα φιλικό του Παναιτωλικού με τη Φιορεντίνα το 2016.

Γενικά θεωρώ ότι τότε δεν ήταν τόσο εύκολο να κάνεις το μεγάλο βήμα εκείνη την εποχή. Σήμερα, ειδικά οι μικροί που ξεχωρίζουν, παίρνουν πολύ πιο εύκολα μεταγραφή. Έτσι είναι το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Ίσως απλώς γεννηθήκαμε σε λάθος εποχή.

Θυμάμαι επίσης ότι η Γερμανία είχε, πέρα από τον Νόιερ, και τον Πρινς Μπόατενγκ, τον αδερφό του Ζερόμ Μπόατενγκ. Τότε έπαιζε στις μικρές εθνικές της Γερμανίας, πριν επιλέξει αργότερα την εθνική Γκάνας. Αλλά εκείνο το γκολ στον Νόιερ είναι κάτι που θυμάμαι ακόμα».

Είναι το αγαπημένο σου γκολ; «Σίγουρα είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Και τα οκτώ γκολ στα προκριματικά τα θυμάμαι ακόμα, παρότι έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια».