«Δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις»: Καταγγελία εκπαιδευτικού για περιστατικά επιθετικότητας ανηλίκων σε ΜΜΜ στην Δυτική Αττική

Η κ. Παναγιωτίδου περιέγραψε την δική της εμπειρία, την έντονη παραβατικότητα, την επιθετικότητα και τις απειλές που αντιμετώπισε η ίδια από ανήλικους της περιοχής κατά τις μετακινήσεις της με τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

«Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μεγαλώσει με τη νοοτροπία της παραβατικότητας»

«Έχω δουλέψει σε αυτές τις περιοχές. Δουλεύω ως καθηγήτρια αγγλικών από το 1989. Κάποια στιγμή για δύο χρόνια ήμουν σε φροντιστήριο στην Καλύμνου, Λεωφόρο Δημοκρατίας, κοντά στα Άνω Λιόσια. Έχω δουλέψει, έχω κάνει μαθήματα και στα Άνω Λιόσια και τα τελευταία δέκα χρόνια οι περιοχές που έχω τα μαθήματά μου είναι το Μενίδι και οι Θρακομακεδόνες. Επειδή δεν έχω μεταφορικό μέσο και κινούμαι με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα λεωφορεία που παίρνω, το 724, 727, 725 και τα υπόλοιπα έχουν την αφετηρία τους στο Μεσονύχι. Όλες αυτές οι περιοχές είναι ένα άντρο. Εγώ δε θα πω ότι είναι άντρο Ρομά. Δε μ’ άρεσαν ποτέ οι ωραιοποιήσεις στη ζωή μου και στη δουλειά μου, που είναι μέρος της ζωής μου. Είναι ένα άντρο γύφτων. Δεν είμαι οπαδός κανενός κόμματος, ούτε είμαι εγγεγραμμένη πουθενά, ούτε κάνω πολιτική προπαγάνδα. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μεγαλώσει με αυτήν τη νοοτροπία της παραβατικότητας, της επιθετικότητας και της κακίας, γιατί θεωρούν ότι όλοι είναι εναντίον τους και ότι αυτοί είναι οι αδικημένοι της ζωής», είπε αρχικά.

«Εγώ δεν είμαι σε σχολείο, ήμουν σε φροντιστήρια. Στην περιοχή λοιπόν από την οποία έπαιρνα το λεωφορείο για να μετακινηθώ, έχω και βίντεο, κυκλοφορούσαν 13-15χρονα και μικρότερα, η βλεφαρίδα τίγκα, το νύχι τρία μέτρα και να καπνίζουν μέσα στο λεωφορείο, να βρίζουν ασύστολα και να ενοχλούν γενικώς. Όταν λοιπόν τους έγινε παρατήρηση από εμένα, μέχρι και πέτρες πετάξανε. Επίσης, λένε ψέματα ότι εγώ έχουν… θείο αστυνομικό και θα με καταγγείλει και ότι θα μου κάνει διάφορα. Αυτά εγώ τα έχω βίντεο εκεί που, που παίρνω το λεωφορείο για να μετακινηθώ»,

»Αυτά γίνονται παντού. Δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις σε αυτές τις περιοχές. Το είπαν και οι οδηγοί των λεωφορείων. “Μην τα βάζεις”, λέει, “μαζί τους γιατί καταρχήν δεν πηγαίνουν ένας-ένας. Πηγαίνουν όλοι μαζί και θα σου ανοίξουν το κεφάλι”. Είπαν όλοι οι οδηγοί λεωφορείων μαζεμένοι και δεν μίλαγε κανένας που πετάγανε πέτρες τα 13χρονα και λένε ότι και οι αστυνομικοί κάνουν το ίδιο. Λέω “Ρε παιδιά, καλέστε την αστυνομία”. “Δεν κατάλαβα;” λέει. “Δεν κατάλαβες; Δεν τους μιλάει κανείς και μην μπλέκεις και μαζί τους.”», συνέχισε.

Για το περιστατικό στα Άνω Λιόσια, «Δεν ήταν σωστή η διαχείριση της δασκάλας ως δασκάλα και ως εκπαιδευτικού, γιατί υποτίθεται ότι υπάρχουν ειδικά σεμινάρια ή έχει ή είναι κατάλληλη για να αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις. Όμως αυτή η γυναίκα δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έχει περάσει. Καταρχάς είμαι σίγουρη, κάτω από καθεστώς φόβου και τρόμου με τους συγγενείς των παιδιών των συγκεκριμένων απ’ έξω από το σχολείο καθημερινά να την βρίζουν. Δεν μπορώ να σας πω για τι βρισιές, τι λένε. Ακόμα και τα παιδάκια. Και «το έχασε» κυριολεκτικά. Δεν τη δικαιολογώ».

Η ψυχολόγος Όλγα Τζουραμάνη υπογράμμισε στη συνέχεια πως,

«Είναι δύσκολες περιοχές, το γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά και το γνωρίζω γιατί είμαι και μέλος σε ένα Ινστιτούτο αντιναρκωτικής δράσης. Πηγαίνουμε για δράσεις εθελοντικού χαρακτήρα σε αυτές τις περιοχές και βλέπουμε διάφορα πράγματα. Έχει δίκιο δηλαδή η κυρία σε αυτά που είπε. Ωστόσο, εδώ έχουμε δύο διαφορετικά πραγματικά περιστατικά. Άλλο πράγμα είναι η συμπεριφορά της διευθύντριας νηπιαγωγού ως προς τα παιδάκια, γιατί μιλάμε για τετράχρονα αυτή τη στιγμή, μιλάμε για μια ευαίσθητη ηλικία και αν λάβουμε και στα υπόψιν όλα, όλες αυτές τις δυσκολίες των περιοχών αυτών, θεωρώ πως το σχολείο είναι και ο δεύτερος φορέας κοινωνικοποίησης μετά την οικογένεια. Αν δεν μπορεί, ας πούμε, ακόμα και η οικογένεια να φροντίσει για κάποια πράγματα, έρχεται εκεί το σχολείο να λειτουργήσει ως ένας πυλώνας θωράκισης ουσιαστικά. Άρα μεταδίδοντας μια τέτοια συμπεριφορά που όντως δεν το διαχειρίστηκε θεωρώ με το σωστό τρόπο, δεν μπορείς σε τετράχρονα παιδάκια να μιλάς και έτσι και να χρησιμοποιείς και συγκεκριμένες λέξεις. Δεν μπορούμε να ξέρουμε φυσικά τους παράγοντες. Εμείς είδαμε ένα απόσπασμα, έτσι ένα βιντεάκι. Από κει και πέρα όμως, τα παιδιά βρίσκονται σε μια πολύ ευαίσθητη ηλικία, που συμφωνώ ότι θέλουν μια οριοθέτηση ακόμα και από την ηλικία των 4-5 ετών. Ωστόσο, δεν μπορούμε να πούμε ότι η οριοθέτηση είναι ίδια με την πρόκληση φόβου, με απειλές ή με κάτι που δημιουργεί ουσιαστικά αρνητικά συναισθήματα στα παιδιά».

Και συνέχισε: «Και το δεύτερο περιστατικό είναι φυσικά η βία των γονέων προς την διευθύντρια. Σαν συναίσθημα, έτσι, η οργή είναι κατανοητή, ωστόσο δεν είναι αποδεκτή. Και φανταστείτε να φτάσουμε σε ένα σημείο να παίρνουμε όλοι είτε το νόμο στα χέρια μας είτε να αντιδρούμε που κάθε μέρα έχουμε χίλιους λόγους για να αντιδράσουμε, τι θα γίνει, έτσι; Φαύλος κύκλος».

Ο Γιώργος Καλλιακμάνης συμπλήρωσε: «Δεν υπάρχει πρόβλημα μόνο με τα παιδιά των Ρομά. Υπάρχει γενικά πρόβλημα. Αυτό που είπε η κυρία προηγουμένως με τα νύχια τα μεγάλα, με το άτμισμα, με τις βλεφαρίδες σαν κατσαρίδες. Δεν είναι μόνο, δεν αφορά μόνο τα παιδιά των Ρομά, αλλά γενικά τα παιδιά. Τώρα, τα παιδιά των Ρομά. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Αυτός, αυτοί που χτυπάνε μια γυναίκα, που εγώ σε αυτή τη γυναίκα δεν βλέπω επιθετικότητα γιατί βλέπουμε το βίντεο και δεν βλέπουμε αυτή να, να, ούτε καν να αντιδρά, απλώς να αμύνεται. Λοιπόν. Άρα δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι αυτή η γυναίκα χτυπούσε τα παιδιά. Δεν χτυπούσε τα παιδιά. Όχι, αυτό που βλέπουμε, αυτό που βλέπουμε, δεν είμαστε δικαστήριο, αυτό που βλέπουμε. Τώρα, πού το έχασε αυτή η γυναίκα; Με τους χαρακτηρισμούς, θα σου κόψω τα χέρια κλπ. Αν απλώς νουθετούσε αυτά τα παιδιά, δεν θα υπήρχε καν θέμα. Λοιπόν. Είναι δύσκολα αυτά τα παιδιά και είναι δύσκολα γιατί έχουν μεγαλώσει σε πολύ άσχημα περιβάλλοντα».