Ήταν μόλις 22 χρόνων. Η ημέρα εκείνη, η τελευταία της ζωής του, ήταν η πρώτη της μητέρας του.
Είχε έρθει από την Κρήτη για να γιορτάσει τα γενέθλια της. Η μοίρα όμως διάλεξε εκείνη την ημέρα να της στερήσει το παιδί της.
«Ήταν Σεπτέμβρης του 2022 στα γενέθλια μου, ήρθε από την Κρήτη και μετά τα γενέθλια μου δεν γύρισε ποτέ. Είχε φύγει με το μηχανάκι», είπε η μητέρα του.
Μια στιγμιαία απόφαση έμελλε να είναι η μοιραία για τη ζωή του. Ο Λευτέρης ανέβηκε στην μηχανή, χωρίς κράνος.
«Απ’ ότι μας είπε ο αυτόπτης μάρτυρας, γλίστρησε, πήγαινε με 20, 30 χιλιόμετρα και όπως ήταν η πλατεία, όπως γλίστρησε ακούμπησαν οι ρόδες και τον φέρανε στον αέρα και έκανε σβούρες και ήταν μυτερές οι πέτρες γύρω από την πλατεία και οπότε κοπάνισε το κεφάλι του δεξιά και αριστερά και μετά πίσω στο κράσπεδο».
«(Αν φορούσε κράνος) θα είχε σωθεί. Το ένστικτο της μάνας βέβαια… δηλαδή ένιωθα ότι έχει πεθάνει. Όταν πήγαμε ήταν διασωληνωμένος».
Όλα έγιναν σε δευτερόλεπτα. Ένας ήχος φρεναρίσματος και μετά η απόλυτη σιωπή. Ο αγώνας που ακολούθησε ήταν ένας Γολγοθάς για τον Λευτέρη και την οικογένεια του.
«Έκανε το χειρουργείο, έμεινε 70 μέρες στην εντατική. Καμία επαφή και μετά πήγαμε στη Λάρισα, μείναμε εκεί ένα χρόνο. Έψαχνα τα κέντρα αποκατάστασης, ήταν το μοναδικό που με άφηναν να μείνω εγώ μέσα. Γυρίσαμε Αθήνα για να βάλει τα μοσχεύματα, γιατί ήταν χωρίς καπάκι δεξιά, αριστερά το κεφάλι του, που υποτίθεται αυτό θα ήταν και αυτό ένα boost για τον εγκέφαλο αλλά κάναμε δύο χειρουργεία και μετά παθαίνει πνευμονικό οίδημα. Κάθε μέρα ήταν θάνατος για μένα».
Ο Λευτέρης δεν φόρεσε κράνος το μοιραίο εκείνο βράδυ για να μη χαλάσει τα μαλλιά του. Ο χρόνος πάγωσε και τα όνειρα του έσβησαν ξαφνικά μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
«Το μαλλί φτιάχνει, το κεφάλι όχι. να φοράνε κράνος γιατί έχουν να ζήσουν τη ζωή τους», είπε η μητέρα του Λευτέρη.
Πηγή
