Γιώργος Μαζωνάκης: Ο άνθρωπος πίσω από τον μύθο – Η εκρηκτική προσωπικότητα και τα τραγούδια που έμειναν

Οι καταθέσεις, τα ψηφιακά ευρήματα, τα πρώτα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων και όσα διαδραματίστηκαν στο ιδιωτικό ιατρείο του Κολωνακίου βρίσκονται στο επίκεντρο της ανακριτικής έρευνας. Οι αντιφάσεις στις μαρτυρίες εξετάζονται, νέα στοιχεία έρχονται στο φως και η εικόνα εκείνης της μοιραίας ημέρας αρχίζει σταδιακά να ξεκαθαρίζει. Τα κομμάτια του παζλ ενώνονται. Και η ώρα της αλήθειας για το τι ακριβώς συνέβη πλησιάζει.

Πέρα, όμως, από την υπόθεση που απασχολεί τη Δικαιοσύνη, υπάρχει η ιστορία ενός καλλιτέχνη που άφησε βαθύ αποτύπωμα σε διαφορετικές γενιές. Γιατί ο Μαζωνάκης δεν ήταν απλώς μια μεγάλη λαϊκή φωνή.

Ήταν μια προσωπικότητα γεμάτη αντιφάσεις, που έκανε χιλιάδες ανθρώπους να νιώθουν πως τον γνώριζαν προσωπικά. Δεν χρειαζόταν να έχει γράψει ο ίδιος τους στίχους για να τους κάνει δικούς του. Κάθε τραγούδι έμοιαζε να αφηγείται ένα κομμάτι από τη ζωή του.

Αυτή η αλήθεια στην ερμηνεία του αναγνωρίστηκε και από συναδέλφους που προέρχονταν από εντελώς διαφορετικούς μουσικούς κόσμους. Στη σκηνή μπορούσε να μεταμορφώνεται διαρκώς. Από το κλασικό σμόκιν στις μεταξωτές ρόμπες, τις γούνες και τα λεοπάρ σύνολα.

Η μοναδική στιλιστική έκφραση του καλλιτέχνη

Εμφανίσεις που συζητήθηκαν όσο λίγες, αλλά για εκείνον έμοιαζαν με μια ακόμη μορφή προσωπικής έκφρασης. Κι αυτή η ελευθερία δεν περιοριζόταν στο ντύσιμο.

Το 2012 φωτογραφίζεται για το ελληνικό gay περιοδικό Out, μιλώντας με φυσικότητα για την ισότητα και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα. Έναν χρόνο αργότερα καταδικάζει τη βία και διαχωρίζει τη θέση του από τον Νότη Σφακιανάκη μετά τις δηλώσεις του υπέρ της Χρυσής Αυγής. Όσο εντυπωσιακός ήταν μπροστά στο κοινό, τόσο απλές μπορούσαν να είναι οι συνήθειές του μακριά από τα φώτα.

Δεν έκρυβε τα ελαττώματά του, ούτε προσπαθούσε να παρουσιάσει μια ιδανική εκδοχή του εαυτού του.

Όταν ο Μιχάλης Κουινέλης τού παρουσίασε το «Επιπτώσεις», λέγοντάς του πως ήταν πολύ βαρύ, η απάντησή του ήταν χαρακτηριστική. Έμελλε να είναι το τελευταίο τραγούδι του. Και μετά τον ξαφνικό θάνατό του απέκτησε μια διαφορετική συναισθηματική βαρύτητα.

Η διαδρομή και το αστείρευτο ταλέντο

Η διαδρομή του είχε ξεκινήσει από τη Νίκαια, σε ένα σπίτι όπου ο μικρός Γιώργος τραγουδούσε ασταμάτητα. Στα 15 του αρχίζει να δουλεύει σε μικρό μαγαζί του Πειραιά. Και λίγα χρόνια αργότερα, στην Πάτρα, ο Νίκος Μουρατίδης αντιλαμβάνεται πως αυτός ο νεαρός είχε κάτι ξεχωριστό.

Από εκεί και πέρα, η επιτυχία διαδέχεται την επιτυχία. Χρυσοί και πλατινένιοι δίσκοι, εξώφυλλα, νυχτερινά κέντρα γεμάτα. Κι όμως, δεν έπαψε να θυμάται τις εποχές των οικονομικών δυσκολιών. Τη δουλειά του την αντιμετώπιζε πάντα με τη σοβαρότητα του ανθρώπου που είχε παλέψει για να φτάσει ψηλά.

Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου το 2023, αντί για κάποια λαμπερή πίστα, επέλεξε να τραγουδήσει στις κρατούμενες των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού. Μια κίνηση που φανέρωνε μια λιγότερο προβεβλημένη πλευρά του.

Και πίσω από τη δημόσια εικόνα του υπήρχε μια βαθιά θρησκευτικότητα. Επισκεπτόταν το Άγιο Όρος και είχε κάποτε ονειρευτεί να γίνει μοναχός. Εξωστρεφής αλλά και μοναχικός. Ανατρεπτικός και την ίδια στιγμή παραδοσιακός. Ένας καλλιτέχνης που δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να εξηγήσει όλες τις πλευρές του εαυτού του.

Έναν μήνα μετά, η συγκίνηση για την απώλειά του παραμένει. Γιατί τα τραγούδια του είχαν γίνει μέρος της ζωής χιλιάδων ανθρώπων. Των πρώτων ερώτων, των ξενυχτιών, των μεγάλων απογοητεύσεων και των στιγμών που έμεναν αξέχαστες. Και ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο χάρισμά του, ότι δηλαδή μπορούσε να είναι τόσο διαφορετικός πάνω στη σκηνή και ταυτόχρονα τόσο οικείος σε όλους.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε αφήνοντας πίσω του πολλά αναπάντητα ερωτήματα για τις τελευταίες του στιγμές. Για όσα, όμως, πρόσφερε ως καλλιτέχνης, η απάντηση βρίσκεται ήδη στα τραγούδια του.

Τραγούδια που τώρα πια ακούγονται αλλιώς.