Η εκπομπή βρέθηκε στο Περιστέρι και συνάντησε δύο φίλους του Κώστα Ασλανίδη που μίλησαν με συγκίνηση για τον άνθρωπο με τον οποίο μεγάλωσαν μαζί.
«Τελευταία φορά τον είδα…»
Ο Διονύσης Γκίκας, φίλος του εδώ και 16 χρόνια, θυμάται τις τελευταίες τους συναντήσεις και τα όνειρα που έκανε ο αγνοούμενος για το μέλλον του.
«Τελευταία φορά τον είδα δύο-τρεις ημέρες πριν φύγει. Είχαμε βγει για έναν περίπατο και λέγαμε τα νέα μας. Μου μιλούσε για τα σχέδιά του και ήταν πολύ χαρούμενος με την πιστοποίηση που είχε πάρει στον προγραμματισμό, καθώς έκανε αιτήσεις σε διάφορες εταιρίες. Το τελευταίο επτάμηνο είχε αρπάξει τη ζωή από τα μαλλιά και εξελισσόταν. Ήθελε να συνδυάσει τη γεωπονία που είχε σπουδάσει με τον προγραμματισμό, αυτοματοποιώντας γεωπονικές έρευνες», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Όπως εξηγεί, ο Κώστας είχε πάει στην Καρύταινα για να ξεκουραστεί, έχοντας μαζί του και το λάπτοπ του, ώστε να συνεχίσει τις εργασίες του. Στις τηλεφωνικές τους επικοινωνίες ακουγόταν ευδιάθετος, καθώς έκανε βόλτες με τη μηχανή του, γνώριζε κόσμο και απολάμβανε τη φύση.
«Μου έλεγε πόσο είχε κουραστεί όλο αυτό το διάστημα, αλλά και πόσα πράγματα είχε καταφέρει. Του άρεσε πολύ ο Λούσιος και άλλα όμορφα σημεία της περιοχής, όπου πήγαινε για να απολαμβάνει το τοπίο», προσθέτει, δείχνοντας στη δημοσιογράφο της εκπομπής τα μηνύματα που είχαν ανταλλάξει λίγο πριν χαθούν τα ίχνη του.
«Το μόνο που θέλω είναι να βρεθεί»
Η φίλη του, Χριστίνα Λιακούρη, περιγράφει το σοκ που υπέστη όταν έμαθε για την εξαφάνισή του. Αρχικά πίστεψε πως επρόκειτο για φάρσα, καθώς ο Κώστας δεν συνήθιζε να απαντά εύκολα στο τηλέφωνο.
Τον θυμάται ως έναν εξαιρετικό φίλο, που ήξερε πάντα να κάνει τους άλλους να γελούν.
«Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είχε εξαφανιστεί, ακόμη κι όταν μου το επιβεβαίωσαν. Την επόμενη ημέρα πήγα με δύο φίλες μου στην Καρύταινα για να βοηθήσουμε στις έρευνες. Ψάξαμε σε γκρεμούς, μήπως είχε πέσει με τη μηχανή του, αλλά και στα γύρω χωριά. Δεν βρήκαμε ούτε ένα ίχνος του. Ήταν πολύ προσεκτικός οδηγός και το γνωρίζω και από προσωπική εμπειρία, καθώς έχω υπάρξει συνοδηγός του. Όλη αυτή η κατάσταση μας έχει επηρεάσει βαθιά. Το μόνο που θέλω είναι να βρεθεί, να είναι καλά και να επιστρέψει κοντά μας», λέει συγκινημένη.
Ο Διονύσης Γκίκας θυμάται και την ημέρα που πληροφορήθηκε την εξαφάνιση, όταν η αδερφή του Κώστα επικοινώνησε μαζί του, ανησυχώντας επειδή εκείνος είχε φύγει από το μεσημέρι και δεν απαντούσε στο τηλέφωνό του.
«Αμέσως φοβήθηκα ότι είχε συμβεί κάποιο ατύχημα με τη μηχανή. Την επόμενη ημέρα πήγαμε στην Καρύταινα με τον αδερφό μου και έναν φίλο μας για να συμμετάσχουμε στις έρευνες μαζί με τους εθελοντές. Οι άνθρωποι εκεί έκαναν πάρα πολλά για να βοηθήσουν. Ο Κώστας ήταν πολύ αγαπητός», αναφέρει.
Ο ίδιος τονίζει πως ο φίλος του δεν του είχε μιλήσει ποτέ για μοναστήρια ή για κάποια ιδιαίτερη σχέση με την Εκκλησία και αδυνατεί να εξηγήσει τι μπορεί να έχει συμβεί.
«Ήταν ένα χαρούμενο παιδί, με στόχους και όνειρα. Δεν περνάει ημέρα που να μην τον σκέφτομαι. Όσο προσπαθώ να καταλάβω τι έχει συμβεί, τόσο βυθίζομαι κι εγώ στο σκοτάδι. Εύχομαι να βοηθήσετε, μαζί με την Αστυνομία, ώστε να βρεθεί και να λυθεί αυτή η υπόθεση. Το μόνο που θέλω είναι να βρεθεί ο φίλος μου» καταλήγει.
Πηγή
