Μια νέα γενιά, γεμάτη όνειρα όπου η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον εγκλωβίζεται στα όρια του παιδικού δωματίου.
Η Έρικα είναι μία από αυτούς. Μόλις 23 ετών και, όπως πολλοί συνομήλικοί της, βλέπει την οικονομική ανεξαρτησία να απομακρύνεται, καθώς το κόστος μιας ζωής μακριά από την οικογένεια μοιάζει δυσβάσταχτο.
Στην Ελλάδα, η ανεξαρτητοποίηση των νέων μοιάζει όλο και περισσότερο με άπιαστο όνειρο. 8 στους 10 εξακολουθούν να μένουν κάτω από την ίδια στέγη με τους γονείς τους, ενώ φεύγουν από το γονεϊκό σπίτι κατά μέσο όρο στα 31 τους χρόνια.
Πέντε χρόνια αργότερα από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είναι μόλις τα 26.
Η Στέλλα μόλις ενηλικιώθηκε, όμως η σκέψη να αποκτήσει το δικό της σπίτι μοιάζει ήδη δύσκολη, με την ακρίβεια και τα υψηλά ενοίκια να βάζουν εμπόδια στα πρώτα της βήματα προς την ανεξαρτησία.
Την ίδια ώρα, η εικόνα στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι εντελώς διαφορετική. Στη Φινλανδία και τη Δανία οι νέοι εγκαταλείπουν το πατρικό τους μόλις στα 21, ενώ στη Λιθουανία στα 22. Στην Ελλάδα, αντίθετα, η αποχώρηση καθυστερεί σχεδόν μία δεκαετία, φτάνοντας κατά μέσο όρο τα 31 χρόνια.
Η Κέισι μένει ακόμη με τους γονείς της και παράλληλα εργάζεται, προσπαθώντας να κάνει τα πρώτα της βήματα προς την οικονομική ανεξαρτησία.
Θέλει να αποταμιεύσει, να βάλει χρήματα στην άκρη για το μέλλον, όμως η ακρίβεια και το αυξημένο κόστος ζωής κάνουν την προσπάθειά της ολοένα και πιο δύσκολη.
Για την Έρικα, τη Στέλλα και την Κέισι, όπως και για χιλιάδες ακόμη νέους στην Ελλάδα, η ανεξαρτητοποίηση δεν είναι πλέον αυτονόητο βήμα της ενήλικης ζωής. Είναι ένας στόχος που σκοντάφτει καθημερινά στην ακρίβεια, στους χαμηλούς μισθούς και στα απλησίαστα ενοίκια. Και όσο το κόστος της ζωής ανεβαίνει, τόσο το όνειρο ενός δικού τους σπιτιού απομακρύνεται.
Πηγή














