Το «Τούνελ» ερευνά την εξαφάνιση του μουσικοσυνθέτη Άκη Αξιώτη – Μανισαλή, ανιψιού και πνευματικού γιου του δημιουργού μεγάλων επιτυχιών, Γιώργου Μανισαλή.
Τα ίχνη του χάθηκαν κάτω από περίεργες συνθήκες το πρωί της 25ης Μαρτίου, όταν έφυγε από το σπίτι του στην Αγία Παρασκευή Αττικής, για μία βόλτα.
«Ποτέ δεν θα έφευγε έτσι»
Στο παρασκήνιο αυτής της υπόθεσης, που εξελίσσεται σε ένα σκοτεινό θρίλερ, αναδεικνύονται οι διαδρομές και οι εσωτερικές περιπέτειες ενός καλλιτέχνη που πορευόταν με ένα μότο σχεδόν βιωματικό, όπως είχε μελοποιήσει και ο θείος του: «κι αν κάνω άστατη ζωή, δικός μου είναι λογαριασμός».
Η εκπομπή βρέθηκε στο σπίτι του αγνοούμενου και συνομίλησε με τη μητέρα του, την κυρία Σοφία, η οποία με δυσκολία συγκρατούσε τα δάκρυά της.
«Αυτός εδώ στον υπολογιστή που παίζει μπουζούκι είναι ο γιος μου, που έπαιζε σε μαγαζιά», λέει. Σιγά σιγά ακουμπά το κεφάλι της στο πληκτρολόγιο και ξεσπά σε κλάματα.
«Αυτό είναι το παιδί μου. Η μουσική ήταν όλη του η ζωή. Το βίντεο αυτό είναι πρόσφατο. Σας παρακαλώ, σας ικετεύω, ας βρεθεί ένα στοιχείο για το παιδί μου. Το μπουζούκι ήταν η μεγάλη του αγάπη. Νύχτα-μέρα ήθελε να παίζει κι εγώ του έλεγα να ξεκουραστεί λίγο. Ποτέ δεν θα έφευγε έτσι, μόνος του, για τόσες ημέρες — και σίγουρα δεν θα άφηνε πίσω το μπουζούκι του. Το λάτρευε. Αγόρι μου, πού είσαι;», λέει σπαρακτικά.
«Ακολούθησε τον δρόμο του νονού του»
Μέσα στο δωμάτιό του, πάνω στο κρεβάτι, βρίσκονται δύο μπουζούκια.
«Το ένα είναι δικό του και το άλλο ανήκε στον Γιώργο Μανισαλή, τον νονό του και θείο, που του το είχε χαρίσει. Με αυτό έμαθε να παίζει. Ο Γιώργος αγαπούσε πολύ το παιδί μου, το είχε σαν δικό του. Να σας δείξω και μία φωτογραφία του με τον Κώστα Ευρυπιώτη που τον βοήθησε να μάθει τραγούδι — έπαιζαν μαζί στην Πατησίων. Πιο πάνω υπάρχει και μία συλλεκτική φωτογραφία του 1961, όπου φαίνεται ο νονός του μαζί με τον Τσιτσάνη και τον Παπαϊωάννου».
Όπως αναφέρει η ίδια, όταν ο γιος της ήταν τεσσάρων ετών, τον έγραψε σε μαθήματα πιάνου καθώς είχε δείξει από νωρίς την ευφυΐα και την κλίση του στη μουσική.
«Έβλεπε όμως τον θείο του, τον σύζυγο της αδερφής μου, να παίζει μπουζούκι και ζητούσε διαρκώς να μάθει κι εκείνος. Έτσι, του πήραμε ένα μικρό μπουζούκι. Μεγαλώνοντας, ακολούθησε τον δρόμο του νονού του. Μέναμε κοντά και ήταν συνεχώς μαζί, του έκανε μαθήματα, τον καθοδηγούσε. Κάποια στιγμή, ο γιος μου του είπε ‘νονέ, με αφήνεις να δοκιμάσω μόνος μου;’. Έπαιξε τότε κάποια δικά του ‘γυρίσματα’ και ο Γιώργος έμεινε άφωνος. Όταν τον ρώτησα τι είχε συμβεί, μου εξήγησε ότι του είχε δείξει κάτι διαφορετικό, αλλά εκείνος το απέδωσε με τον δικό του τρόπο, και το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό», καταλήγει.
Πηγή
