Η μητέρα του Λευτέρη Αξιώτη ή Άκη, όπως τον αποκαλούσαν φίλοι και συγγενείς, μίλησε στο «Τούνελ» για τον ξαφνικό χαμό του.
«Το μυαλό μου πάει στο κακό»
Ο 47χρονος μουσικοσυνθέτης και δάσκαλος μπουζουκιού, αγνοείται από το πρωί της 25ης Μαρτίου, όταν έφυγε από το σπίτι του στην Αγία Παρασκευή.
«Όλοι με ρωτούν τι έχει συμβεί με το παιδί μου. Ακόμη και μαθητές του από το Ψυχικό, όπου μέναμε και δίδασκε μπουζούκι, επικοινωνούν μαζί μου. Ήταν ένας άνθρωπος που τον πρόσεχαν όλοι για όσα έλεγε, γιατί ήταν ανιψιός του μεγάλου Γιώργου Μανισαλή, που ήταν και ο δάσκαλός του. Ο Γιώργος τού έκανε όλα τα χατίρια. Είχε μία κόρη από τον πρώτο γάμο του στον Βόλο, όμως εδώ, για την αδερφή μου και για εκείνον, υπήρχε μόνο ο Λευτέρης. Τον λάτρευαν».
Η θεία του, Αντωνία Λαδοπούλου – Μανισαλή, σύζυγος του σπουδαίου συνθέτη, αναφέρει στην κάμερα της εκπομπής πως ο άντρας της τον αγαπούσε τόσο πολύ που του χάρισε ακόμη και το προσωπικό του μπουζούκι, το όργανο με το οποίο είχε γράψει τις μεγάλες του επιτυχίες, για να τον θυμάται.
Η μητέρα του προσθέτει πως το αγαπημένο τραγούδι του γιου της ήταν το «Ιστορία μου – Αμαρτία μου» της Ρίτας Σακελλαρίου, επίσης δημιουργία του θείου του, ο οποίος είχε συνεργαστεί και με άλλους σπουδαίους καλλιτέχνες.
«Όταν ο θείος του μεγάλωσε και εμφάνισε Πάρκινσον, δεν μπορούσε πλέον να παίζει μπουζούκι. Συνέχιζε όμως να γράφει τραγούδια και να τα δίνει σε τραγουδιστές, οπότε χρειαζόταν να γίνονται πρόβες. Εκεί ήταν που βοηθούσε ο γιος μου, έπαιζε εκείνος τη μουσική γιατί ο Γιώργος δεν μπορούσε. Τα τελευταία τραγούδια του τα έπαιξε ο Νικολαΐδης και ένα ο Άκης», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Όπως λέει, μεγάλη αδυναμία στον Άκη είχε και ο βιολογικός του πατέρας.
«Όταν ‘έφυγε’ από τη ζωή ο πατέρας του, ο γιος μου πήγαινε κάθε μέρα και νύχτα στο νεκροταφείο και του έβαζε μουσική. Έπαιζε κι εκείνος μπουζούκι αλλά ερασιτεχνικό. Δυστυχώς, το μυαλό μου πάει στο κακό. Γυρίζω στο σπίτι και κλαίω συνεχώς. Ανοίγω την πόρτα μήπως και εμφανιστεί αλλά τίποτα. Ο γιος μου πουθενά», καταλήγει συντετριμμένη.
Πηγή
