Αν υπάρχει ένα κόμμα στη μεταπολιτευτική ιστορία που επιβεβαιώνει τη διαχρονική σχέση της ελληνικής Αριστεράς με τις διασπάσεις, αυτό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ένας πολιτικός οργανισμός που γεννήθηκε μέσα από ρήξεις, αναπτύχθηκε ως συμμαχία διαφορετικών ιδεολογικών ρευμάτων, κατέκτησε την εξουσία υποσχόμενος να ανατρέψει το πολιτικό κατεστημένο και τελικά εξελίχθηκε σε έναν πολιτικό χώρο από τον οποίο προέκυψαν αλλεπάλληλοι νέοι σχηματισμοί.
Η ίδρυση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) από τον Αλέξη Τσίπρα δεν αποτελεί απλώς έναν ακόμη σταθμό αυτής της πορείας. Συνιστά το πιο χαρακτηριστικό ίσως παράδοξο της ιστορίας του κόμματος: ο άνθρωπος που ταυτίστηκε όσο κανείς άλλος με την άνοδο, την κυβερνητική πορεία και την πολιτική κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ, είναι εκείνος που κλείνει οριστικά τον κύκλο του και ανοίγει έναν νέο.
Η ιστορία, άλλωστε, είχε ξεκινήσει πολύ πριν από την εκλογική έκρηξη της περιόδου των μνημονίων.
Η πρώτη μεγάλη ρήξη
Η αφετηρία βρίσκεται στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν το ΚΚΕ αποχώρησε από τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου. Από εκείνη τη διάσπαση γεννήθηκε ο Συνασπισμός ως αυτόνομο κόμμα, μέσα στο οποίο συνυπήρχαν διαφορετικές σχολές σκέψης, από τους ανανεωτικούς αριστερούς έως τις πιο ριζοσπαστικές τάσεις.
Το 2004 δημιουργήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ ως συμμαχία δεκάδων οργανώσεων της Αριστεράς, με βασικό κορμό τον Συνασπισμό. Ήταν ένα πολιτικό εγχείρημα που από τη φύση του κουβαλούσε αντιθέσεις. Εκείνη την περίοδο κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι λίγα χρόνια αργότερα θα βρισκόταν στην κυβέρνηση της χώρας.
Στο επίκεντρο βρέθηκε σταδιακά ο Αλέξης Τσίπρας. Τον είχε αναδείξει πολιτικά ο Αλέκος Αλαβάνος, ο οποίος είδε στο πρόσωπο του νεαρού μηχανικού τη δυνατότητα ανανέωσης της Αριστεράς. Η σχέση τους, ωστόσο, δεν έμελλε να διαρκέσει. Όταν ο Τσίπρας άρχισε να αποκτά αυτόνομο πολιτικό βάρος, οι δρόμοι τους χώρισαν.
Πηγή
