Τρεις γυναίκες που έφυγαν από το Ιράν για να γλιτώσουν από το θεοκρατικό καθεστώς και ζουν στη χώρα μας περιγράφουν στις «Εξελίξεις Τώρα» όλα όσα βίωσαν.
«Ξέρετε, όταν σκέφτομαι τις μητέρες, τα δάκρυα των μητέρων που θάβουν τα παιδιά τους, μετά σκέφτομαι τους ανθρώπους που είναι στη φυλακή στα πιο σκοτεινά κελιά. Μετά σκέφτομαι την κατάσταση ή την πληροφορία που εξαφανίστηκε όταν κόπηκε το διαδίκτυο ή όταν σκέφτομαι τους φοιτητές που σκοτώθηκαν στα πανεπιστήμιά τους. Δεν είμαι χαρούμενη, αλλά ξέρετε, λέω ευχαριστώ στο άτομο ή στον στρατό που σκότωσε τον Χαμενεΐ, επειδή ίσως στο Ιράν υπάρχουν πολλοί πατέρες που κρύβουν τα δάκρυά τους για τα παιδιά τους. Ο Χαμενεΐ είναι υπεύθυνος για τα δάκρυα αυτών των ανθρώπων», λένε.
Η Χατέρε περιγράφει με δάκρυα στα μάτια την στιγμή που αποφάσισε να μεταναστεύσει, ήταν όταν δεν της επέτρεπαν να υπογράψει για την εισαγωγή του γιου της στο νοσοκομείο. Ο σύζυγός της απουσίαζε στο εξωτερικό και η υπογραφή έπρεπε να μπει από κάποιον άντρα.
«Ως γυναίκα, δεν έχουμε το δικαίωμα να υπογράψουμε, οπότε εκείνη την ημέρα τηλεφώνησα στον πεθερό μου, ήρθε και υπέγραψε τα έγγραφα».
Ο ξάδελφος της Σεΐ σκοτώθηκε στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του Φεβρουαρίου από την αστυνομία ηθών όπως δεκάδες άλλοι. Η μάνα του που τον μεγάλωσε μόνη της δεν μπορούσε να υπογράψει και να πάρει τη σορό του παιδιού της επειδή ήταν γυναίκα. Της είπαν ότι ήταν απαραίτητη η υπογραφή του πατέρα, του πατέρα που τους είχε εγκαταλείψει χρόνια πριν.
Η Σεΐ ποτέ δεν κατάλαβε γιατί στο σχολείο τους επέβαλαν να φωνάζουν πριν μπουν στην τάξη συνθήματα κατά του Ισραήλ και των ΗΠΑ.
Η Νασίμ έφυγε από το Ιράν πριν μια δεκαετία. Πριν 7 χρόνια ήρθε στην χώρα μας, παντρεύτηκε Έλληνα και έχει μια κόρη. Περιγράφει τον πόλεμο ως μια επιχείρηση απελευθέρωσης.
«Αυτό που συμβαίνει στο Ιράν, κάποιοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο το ονόμασαν πόλεμο, οι φίλοι μου εδώ το ονόμασαν πόλεμο και είναι λυπημένοι, λυπούνται για τον πόλεμο. Αλλά στην πραγματικότητα εμείς οι Ιρανοί, οι περισσότεροι από εμάς δεν το ονομάζουμε πόλεμο. Το ονομάζουμε επιχείρηση διάσωσης, όχι μόνο για τους Ιρανούς, αλλά για όλο τον κόσμο».
Πηγή
