Το «Τούνελ» επικοινώνησε με τη μεγαλύτερη αδερφή του Κώστα Γρεβενίτη, μία γυναίκα που κουβαλά στη φωνή της το βάρος της απώλειας και της αγωνίας.
«Την τελευταία φορά που ήρθε στην Ελλάδα μου είπε…»
«Ο Κώστας ήταν το τέταρτο από τα έξι αδέρφια μας», λέει με συγκίνηση.
«Η μάνα μου, ‘πριν φύγει’ από τη ζωή, μου είχε δώσει μία εντολή… να γίνω ‘κλώσα’. Όπως η κλώσα μαζεύει τα πουλιά της κάτω από τις φτερούγες της, έτσι κι εγώ να προσέχω τα αδέρφια μου. Αυτό έκανα πάντα σαν μεγαλύτερη».
Ο δεσμός της με τον Κώστα ήταν ιδιαίτερος. Κάθε φορά που ερχόταν από την Αμερική, το πρώτο του καταφύγιο ήταν το σπίτι της στην Αθήνα.
«Ερχόταν πρώτα σε μένα. Καθόταν στο σπίτι μου και μετά έφευγε. Την τελευταία φορά που ήρθε στην Ελλάδα, μου είπε πως θα περάσει από εμένα. Τον περίμενα μα δεν ήρθε ποτέ. Και ύστερα έμαθα πως χάθηκε από το σπίτι του, ένα βράδυ, χωρίς να αφήσει ίχνη».
Η ίδια επιμένει πως δεν της είχε εκμυστηρευτεί φόβους.
«Ήξερα πως είχε διαφορές με πολλούς ανθρώπους, αλλά ποτέ δεν μου παραπονέθηκε. Μετά την εξαφάνισή του άκουσα πως είχε κόψει επαφές με κάποιους. Εγώ όμως είχα μεγάλες φιλίες μαζί του. Ήμασταν δεμένοι. Ήταν στην Αμερική, μας πήρε κοντά του… Εμένα και τις κόρες μου. Ζήσαμε εκεί 25 – 30 χρόνια».
Η φωνή της «σπάει» όταν φτάνει στο σήμερα.
«Μετά την εξαφάνιση του Κώστα, ‘έφυγε’ από τη ζωή και η μικρή μας αδερφή. ‘Έφυγε’ με αυτόν τον πόνο, ότι ο αδερφός μας είχε χαθεί».
Μία οικογένεια διαλυμένη από την αγωνία. Ένα σκοτάδι που παραμένει πυκνό και ένα ερώτημα που ζητά απάντηση: Ποιοι εξαφάνισαν εκείνο το βράδυ τον Ελληνοαμερικανό επιχειρηματία;
Πηγή
