Ο δύσκολος δρόμος προς την υιοθεσία – Tο όνειρο ζωής για την απόκτηση παιδιού

«Αρχικά ξεκινήσαμε και σταματήσαμε γιατί πιστεύαμε ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο πιστεύαμε ότι δεν θα το καταφέρουμε ήταν γενικά σύνθετο», λέει ο κ. Δημήτρης.

«Περνάς από μία αξιολόγηση από γιατρούς από ανθρώπους από τη διεθνή υπηρεσία μαζί σου που μιλάνε κοινωνικός λειτουργός αυτό κράτησε ένα εξάμηνο αυτό μας φαινότανε δύσκολο αλλά τελικά ήτανε το πιο εύκολο κομμάτι της όλης διαδικασίας», λέει η κ. Μόνα.

Και τότε μετά από έξι μήνες ήρθε η είδηση που περίμεναν. Είχαν πλέον την έγκριση να υιοθετήσουν ένα παιδί.

«Μετά το εξάμηνο ακριβώς μόλις πήραμε την έγκριση ότι μπορούμε να υιοθετήσουμε ένα παιδάκι που Αφρική ακριβώς δύο μέρες μετά βρήκαμε το πρώτο μας παιδάκι».

Η χαρά όμως κράτησε μόλις μια εβδομάδα. Το παιδί είχε δοθεί αλλού. Και μαζί του χάθηκε ξαφνικά και η πρώτη τους ελπίδα. Ακολούθησαν μήνες αναμονής, αβεβαιότητας και νέων απογοητεύσεων.

«Βρίσκαμε αρκετά παιδάκια στα χαρτιά και μόλις πήγαινε ο δικηγόρος στο ορφανοτροφείο να τα βρει, δεν υπήρχανε, είχαν εξαφανιστεί για κάποιο λόγο. Ήταν δύσκολο κομμάτι αυτό, ήταν ψυχοφθόρο».

Η μεγάλη στιγμή

Και ύστερα ήρθε εκείνη. Η Αγάπη. Μια φωτογραφία ήταν αρκετή για να νιώσουν πως αυτή τη φορά η ιστορία τους θα είχε διαφορετικό τέλος.

«Μας έκανε ένα κλικ και είπαμε αμέσως πήγαινε και έφυγε ο άνθρωπος αμέσως, πήγε μέσα στη νύχτα στο ορφανοτροφείο. Μας έκανε βίντεοκλήση, θυμάμαι της είχε πάρει και μία μπάλα και λέμε προχώρα το».

Ακολούθησαν και άλλες βιντεοκλήσεις να μειώσουν την απόσταση. Για την Αγάπη όμως όλα ήταν καινούργια.

«Πριν φτάσουμε εκεί κάναμε αρκετές βιντεοκλήσεις να μας δει, να μας γνωρίσει, να μας συνηθίσει, γιατί δεν είχε ξαναδεί λευκούς. Ήταν ένα δύσκολο ζήτημα αυτό αλλά όταν πήγαμε εκεί ήταν αρκετά περίεργη έτσι που είχαμε διαφορετικό χρώμα. Θυμάμαι με έπιανε εμένα, με χάιδευε, δεν είχα γένια τότε και της φαινότανε πολύ περίεργο αλλά δεθήκαμε κατευθείαν».

Μόνο που όταν έφτασαν στο ορφανοτροφείο για να γνωρίσουν την Αγάπη είχαν μια απρόσμενη συνάντηση. Ένα αγοράκι που δεν έφευγε λεπτό από κοντά της.

«Πάμε εκεί να γνωρίσουμε την Αγάπη και βλέπουμε και ένα αγοράκι που ήταν συνεχώς μαζί, την αγκάλιαζε, τον αγκάλιαζε, πολύ δεμένα και ρωτάμε ποιο αγοράκι είναι αυτό και μας λένε ότι είναι αδερφός της, ο βιολογικός της αδερφός, και ξαφνικά μαγκώσαμε, γιατί τι θα κάνεις, θα χωρίσεις δύο αδέρφια που είχαν ο ένας τον άλλον».

Εκείνη τη στιγμή, το αρχικό τους σχέδιο άλλαξε. Γιατί δεν έβλεπαν πλέον ένα παιδί που θα έπρεπε να αποχωριστεί τον αδερφό του. Έβλεπαν δύο παιδιά που είχαν ο ένας τον άλλον.

«Και μάθαμε την ιστορία τους που ήταν πολύ συγκλονιστική γιατί ο Στέφανος ουσιαστικά μεγάλωνε την Αγάπη και όταν βρέθηκαν στο δρόμο εκείνος φρόντιζε και της έλεγε ένα τραγουδάκι με το όνομα της γιατί ήταν πολύ άρρωστη και έκλαιγε συνέχεια για να την ηρεμήσει. Είχε πάρει δηλαδή όλες τις ευθύνες στους ώμους του».

«Όταν μπήκαμε στο αεροπλάνο και γυρίσαμε πίσω, μόλις φτάσαμε Ελλάδα, μόλις προσγειώθηκε είχαμε μία απίστευτη συγκίνηση, δεν το πιστεύαμε ότι είχαμε γυρίσει πίσω. Είχαμε τρομερή χαρά που τα καταφέραμε και γυρίσαμε και με τα δύο παιδάκια εδώ».

Η μεγαλύτερη όμως αλλαγή ήταν για τον Στέφανο. Μέσα σε λίγες εβδομάδες άλλαξε χώρα, γλώσσα, σπίτι… τη ζωή του ολόκληρη.

«Μέσα σε δυόμισι μήνες έμαθε ελληνικά για να καταλαβαίνει τι λέμε, ήμασταν στο μπάνιο με την Αγάπη και μπορεί να έκλαιγε, ερχόταν να δει τι γίνεται, είναι όλα εντάξει ή γίνεται κάτι που πρέπει να επέμβει».

Η προσαρμογή η συμβίωση και όλες εκείνες οι μικρές στιγμές ήταν που δημιούργησαν τους δεσμούς αυτής της οικογένειας. Σήμερα, η ζωή τους έχει τη δική της ξεχωριστή καθημερινότητα.

Από τις δύσκολες μέρες της Σιέρα Λεόνε, τώρα το μόνο πρόβλημα του Στέφανου είναι ένα. Το πρωινό ξύπνημα στο σχολείο.

Και κάπως έτσι μέσα σε έναν όμορφο χαμό, όπως τον περιγράφουν οι ίδιοι, η οικογένεια μεγάλωσε.

Από δύο έγιναν τέσσερις. Και ένα όνειρο ζωής έγινε η καθημερινότητά τους.

Υιοθεσία: Το παιδί της καρδιάς – Η διαδικασία και οι αθέατες δυσκολίες της