Το «αόρατο» οπλοστάσιο των Χούθι που κατάφερε να πλήξει το Ισραήλ

Το πέτυχαν, χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό βαλλιστικών και ημι-υπερηχητικών πυραύλων ιρανικής κατασκευής, ακολουθώντας μια τροχιά πτήσης γνωστή ως «skip trajectory».

Πώς αυτά τα όπλα παρακάμπτουν τα υπερσύγχρονα αμυντικά δίκτυα «Iron Dome» και «Arrow» του Ισραήλ;

Το μυστικό είναι η ευελιξία. Σε αντίθεση με τους συμβατικούς βαλλιστικούς πυραύλους που ακολουθούν μία προβλέψιμη καμπύλη, αυτά τα νεότερα όπλα μπορούν πραγματικά να κινούνται σε ζιγκ-ζαγκ κατά τη διάρκεια της πτήσης. Αλλάζουν συνεχώς την τροχιά τους με εξαιρετικές ταχύτητες, μπερδεύοντας τα ραντάρ αναχαίτισης καθόλη τη διαδρομή μέχρι τον στόχο.

Πώς λειτουργεί

Οι μαχητές Χούθι της Υεμένης που διαθέτουν υπερηχητικό πύραυλο, αποτελού σημαντική απειλή τόσο για το Ισραήλ όσο και για τα πλοία του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών. Για να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί ο υπερηχητικός πύραυλος των Χούθι, πρέπει να εξετάσουμε τη λειτουργία της πυραυλικής τεχνολογίας του Ιράν και του αμυντικού συστήματος «Arrow» του Ισραήλ.

Πρώτο βήμα, ο πύραυλος τοποθετείται σε γωνία 90 μοιρών και στη συνέχεια εκτοξεύεται. Βήμα δεύτερο: η τροχιά του βαλλιστικού πυραύλου τον οδηγεί έξω ή κοντά στα όρια της ατμόσφαιρας της Γης. Τρίτο βήμα: το ωφέλιμο φορτίο της κεφαλής αποσπάται από τον πύραυλο που το μετέφερε στον αέρα και επανεισέρχεται στην ατμόσφαιρα, κατεβαίνοντας προς τον στόχο του. Τέταρτο βήμα: ο πύραυλος μπορεί να μεταφέρει μία ή περισσότερες κεφαλές, ανάλογα με την παραλλαγή. Η κεφαλή αποσπάται από τον πύραυλο αφού έχει διανύσει περίπου περισσότερο από το μισό της απόστασης προς τον στόχο της.

Οι πιο διαδεδομένες παραλλαγές του Scud είχαν πιθανό σφάλμα στόχευσης 300 έως 450 μέτρων.

Τα 3 επίπεδα του ισραηλινού αμυντικού συστήματος

Το ισραηλινό αμυντικό σύστημα αποτελείται από τρία επίπεδα.

Πρώτο είναι το σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας μακράς εμβέλειας «Arrow», το οποίο σχεδιάστηκε ειδικά με γνώμονα τους ιρανικούς πυραύλους. Κάθε ένας από αυτούς τους πυραύλους κοστίζει μερικά εκατομμύρια δολάρια και μπορούν να αναχαιτίσουν πυραύλους έξω από την ατμόσφαιρα της Γης, προσφέροντας έτσι ενισχυμένη προστασία.

Το δεύτερο επίπεδο άμυνας είναι το λεγόμενο σύστημα «David’s Sling», σχεδιασμένο για την εξουδετέρωση πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Τέλος, το «Iron Dome» αναχαιτίζει τις περισσότερες επιθέσεις με πυραύλους μικρής εμβέλειας στο Ισραήλ.

Γιατί το Iron Dome απέτυχε να αναχαιτίσει τους ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους; Εκτός από τη συζήτηση για το πολυεπίπεδο σύστημα πυραυλικής άμυνας, το ίδιο το «Iron Dome» έχει εμβέλεια περίπου 40 μιλίων. Ενώ το «David’s Sling» μπορεί να αναχαιτίσει βαλλιστικούς πυραύλους σε εμβέλεια έως 180 μιλίων, τα κορυφαία συστήματα αντιβαλλιστικών πυραύλων «Arrow» μπορούν να στοχεύσουν απειλές σε απόσταση έως 1.500 μιλίων.

Σύμφωνα με αναφορές, εκτοξεύθηκαν 180 βαλλιστικοί πύραυλοι, οι οποίοι ενδέχεται να είναι υπερηχητικοί, όπως ισχυρίζεται το Ιράν. Αν και το σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας «Arrow» κατάφερε να αναχαιτίσει πολλούς πυραύλους πριν φτάσουν στο Ισραήλ, πολλοί κατάφεραν να περάσουν.

Το κύριο πρόβλημα πίσω από την αποτυχία της αναχαίτισης ήταν η αποκόλληση του οχήματος πλεύσης από τον εκτοξευτή. Το όχημα πλεύσης μπορεί να αλλάξει την τροχιά του πολλές φορές, γεγονός που μπέρδεψε τους πυραύλους «Arrow».

Αυτός ο ελιγμός παρέκαμψε επίσης το σύστημα «David’s Sling» και τελικά το σύστημα «Iron Dome», το οποίο δεν έχει σχεδιαστεί για να αντιμετωπίζει υπερηχητικούς πυραύλους όπως το μοντέλο Fateh-II.