Ανηφορίζοντας προς το χωριό του Αγίου Βλασίου, καθώς έφτασα στη γνώριμη στροφή, το τιμόνι έστριψε σχεδόν μόνο του αριστερά…
Για να με γυρίσει πίσω σε θύμησες παλιές…
Προς τον τόπο εκείνο που για έξι ολάκερα χρόνια στεγάστηκε η ίδια μας η εφηβική ζωή .
Χρόνια σχολικά, γεμάτα από την αθωότητα και παρόρμηση της προεφηβείας και τη μετέπειτα, ορμητική πορεία προς την ενηλικίωση….
Στάθηκα για λίγο μπροστά στο παλιό κυλικείο. Είναι το μόνο κτίσμα που έμεινε αναλλοίωτο από τον χρόνο, να στέκει εκεί σαν πέτρινος φύλακας στου αναμνήσεών μας το χρονοντούλαπο…
Κοιτάζοντας τα σκουριασμένα, κλειστά του παντζούρια, η σκέψη μου τράπηκε σε φυγή στο τότε…
Δεκαετίες πρίν…
Ένιωσα σχεδόν την προσμονή που είχαμε σαν παιδιά, όταν περιμέναμε την κυρά Ουρανία να μας δώσει το ζεστό κουλούρι…
Στους τοίχους του κυλικείου, γραμμένα με χρωματιστά γράμματα, από τα τελευταία χρόνια που λειτουργούσε πλέον ως Δημοτικό Σχολείο σώζονται ακόμα τα παλιά συνθήματα: «Σε αυτό το σχολείο είμαστε φίλοι… ζητάμε συγγνώμη… δίνουμε 2η ευκαιρία… είμαστε αληθινοί».
Λόγια που κάποτε για μας τους παλαιότερους έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία μας και που σήμερα μοιάζουν με ψίθυρους από ένα μακρινό παρελθόν…
Μαζί με τον ήχο του φανταστικού εκείνου κουδουνιού, ήχησαν ξανά στα αυτιά μου οι φωνές, τα γέλια και η μεθυστική μυρωδιά των σπάρτων που τύλιγε τον προαύλιο χώρο…
Σκιές ζωντάνεψαν μπροστά μου, υπάρξεις από δεκάδες παιδιά και καθηγητές που στο διάβα του χρόνου χαθήκαν στη στράτα της ζωής…
Χαθήκαν και χαθήκαμε…!
Και αφήσαμε πίσω μας εκείνα τα χτυποκάρδια της νιότης, που στολίζαν τα θρανία με όνειρα και ελπίδες…!
Την κιμωλία εκείνη που έγραφε στον πίνακα της ζωής , φιλοδοξίες και οράματα…!
Τώρα σίγησαν οι Χροιές τις εφηβικής ηλικίας, που έδιναν του μέλλοντος το ηχόχρωμα…!
Φιλίες που κράτησαν χρόνια, μέσα και έξω από τις αίθουσες … ξετυλίχθηκαν τελικά σαν γόρδιος δεσμός κάτω από το βάρος της λησμόνησης.
Χαρμολύπη διακατέχει το είναι μου, για τα όμορφα χρόνια του τότε και της… ρημαγμένης του σήμερα απόγνωσης.
Περπατώντας πιο μέσα, η καρδιά σφίγγεται… Εκεί που κάποτε υπήρχαν τάξεις γεμάτες ζωή, τώρα στέκονται σιωπηλά τα λευκά λυόμενα κτίρια, παρατεταγμένα στη σειρά κάτω από τον καταγάλανο ουρανό.
Οι εξωτερικές μονάδες των κλιματιστικών, σκουριασμένες πια και ακίνητες, μαρτυρούν… πως το σχολείο πάλεψε να κρατηθεί ζωντανό και στη σύγχρονη εποχή, πριν παραδοθεί τελικά στην εγκατάλειψη.
Ψηλά στις μαρκίζες, εκεί που οι αράχνες έχουν πλέξει τους ιστούς τους κόντρα στο φως του ήλιου…νιώθεις το βάρος της ερημιάς.
Ακόμα και μέσα στο κυλικείο ξεχασμένο επάνω στο ράφι… ένα παλιό ραδιόφωνο με ανοιχτή την κεραία του μοιάζει να περιμένει μάταια να εκπέμψει ξανά κάποια μελωδία των 90s σκεπασμένο από τη σκόνη και την υγρασία των τοίχων που ξεφλουδίζουν…
Πιο πέρα…
Οι μπασκέτες στέκουν ακόμα όρθιες, με τα ταμπλό τους ραγισμένα και χωρίς δίχτυα…
να κοιτάζουν τις απέναντι βουνοκορφές… όλα έχουν ξεθωριάσει από την φθορά του χρόνου…εκεί που άλλοτε ιδρώναμε για μια νίκη στο διάλειμμα.
Και φυσικά, η βρύση μας…Μια απλή σωλήνα στην άκρη του προαυλίου, πνιγμένη τώρα στα ξερά χόρτα και τις αγριομουριές.
Κι όμως, για εμάς ήταν η πηγή της ζωής μας…
Ως παιδιά στο διάλειμμα, μετά το τρέξιμο και το παιχνίδι…ξεδιψούσαμε και ξαποσταίναμε σε αυτή τη βρύση.
Στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς, από αυτή την κάνουλα παίρναμε νερό για το καθιερωμένο μπουγέλο….σφραγίζοντας με γέλια το τέλος μιας ακόμα τάξης…!
Αυτή η βρύση έσβηνε τότε την αχόρταγη δίψα μας για μάθηση… και δρόσιζε τα όνειρά μας για το μέλλον…!
Ξάφνου, η έντονη ηχώ των τζιτζικιών με ξύπνησε απότομα…!
Βρέθηκα μετέωρος στου νου την περιπλάνηση, να κοιτάζω το παρόν….
Ένα παρόν που θύμιζε περισσότερο νεκροταφείο, παρά τα όσα είχαν συμβεί σε τούτο τον ευλογημένο χώρο!!!
Τα παντζούρια δεν άνοιξαν ποτέ…
Μόνο το θρόισμα των φύλλων από το απαλό καλοκαιρινό αεράκι έμεινε να δίνει μια ψευδαίσθηση ζωής… σε έναν τόπο που τώρα μοιάζει άψυχος και ρημαγμένος, μα που μέσα μας θα παραμείνει για πάντα ομορφότερος απ’ ότι υπήρξε ποτέ…
Γιατί όσο και αν χαθήκαμε, όσο και αν οι περισσότεροι δεν περπάτησαν στο προαύλιο χώρο ξανά….η νοσταλγία παραμένει ως ιχνηλάτης των αναμνήσεων που αφήνουν σημάδια ανεξίτηλα στην μνήμη και στης καρδιάς τους χτύπους.
Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού… όπου κι αν σας έβγαλε ο δρόμος…!!!
Video:
Τσιτσιβός Χαράλαμπος.
agrinio24.gr
